امروز در خیابان به عابری برخورد کردم در نهایت خضوع گفتم ببخشید. او هم با ادب تمام گفت: شما ببخشید. در نهایت ادب و احترام از هم خداحافظی کردیم و هر یک به راه خود رفتیم.

بعد از ظهر در خانه مشغول پختن شام شدم، پسرم پشت سرم ایستاده بود تا برگشتم به او خوردم (مثل صبح باآن عابر) چیززی نمانده بود بخورد زمین. با بداخلاقی گفتم: برو کنار.! او رفت.

شب که در رختخوابم دراز کشیده بودم ندایی در گوشم گفت: چطور با آن غریبه آنچنان مؤدبانه برخورد کردی اما با عضو خانواده ات چنین بدرفتاری کردی؟ برو آشپزخانه گلهایی را که برایت چیده زیر میز ببین.! او پشت سرت ایستاده بود تا غافلگیرت کند. اشکی را که در چشمهای کوچکش جمع شده بود دیدی؟!

رفتم گلها را برداشتم ؛ اشکم سرازیر شد، با خجالت به اتاقش رفتم و گفتم: اینها را برای من آوردی؟ با لبخند گفت: چون به خوشگلی تو بودند برایت چیدم ؛ مخصوصاً آن گل آبی را.!

گفتم از رفتار امروزم معذرت میخواهم. پسرم گفت: عیببی نداره مامان، من بهرحال دوستت دارم....